blożek | Adrian Woźniak fotografia

Dzień zapowiadał się wybitnie podle (na klawiaturę ciśnie mi się inne słowo na cztery litery, zaczynające się od ch). W niebie pękła rura z lodowatą wodą, która zamarzała przy zetknięciu z podłożem tworząc lokalne pola antygrawitacyjne – można było znaleźć się dupą na wysokości butów, lub odwrotnie, w zależności od interpretacji. Ubrałem się więc odpowiednio i wybrałem na warsztaty prowadzone przez pewnego miłośnika psów, który równocześnie jest jednym z moich ulubionych, jak to się modnie mówi, fotożurnalistów. Lubię go mimo tego, że zjechał kiedyś moje zdjęcie =] Spotkanie obfitowało w zdjęcia (a jakże), anegdoty, niekontrolowane wybuchy śmiechu, masę wiedzy i dużego kopa inspiracyjnego. Poukładało mi się w głowie kilka rzeczy, zasadziło się też ziarenko, z którego – mam nadzieję – wyrośnie coś fotograficznie fajnego. Najlepsze w takich spotkaniach jest to, że wychodząc z nich dochodzę do wniosku, że wiem o fotografii mniej niż mi się wydawało że wiem, kiedy tam wchodziłem. Dla mnie to taki mentalny reboot, odświeżenie tej szarej masy w środku czaszki. Nowe spojrzenie na to samo, nowe nadzieje i pomysły. Jest pięknie.

Zdjęcie wybitnie znudzonego chłopca leżącego na schodach zrobiłem dziś wychodząc z wystawy zdjęć Tomasza Tomaszewskiego.

Natomiast na poniższym jest sam Mistrz (mistrz kadrów, bo od obróbki ostatnich jego prac bolą mnie zęby ;-]) składający autografy na swoim albumie, którego nie kupiłem, bo nie miałem kasy ;-)

No, wpytę było. Dobrego dnia!

Wczorajszy wieczór spędziłem w Gliwicach na rynku na finale bitwy fotograficznej. Wysłałem swoje zdjęcie, zakwalifikowało się, więc pojechałem. Całą imprezę prowadził jeden z moich ulubionych fotografów – Tomasz Tomaszewski. Generalnie było ciekawie i inspirująco. Mojemu zdjęciu udało się dotrzeć do trzeciej rundy. Zabawa była przednia :) Na zdjęciu powyżej moje zdjęcie i patrzący na nie Tomasz Tomaszewski.

Na sam koniec przygotowano niespodziankę – najnowszy, jeszcze niepublikowany, reportaż Tomaszewskiego. O ile mnie pamięć nie myli miał tytuł „Cześć Pracy”. Materiał zrealizowany na Śląsku, pokazujący ludzi, którzy wykonują swoją pracę rękami. Górnicy, hutnicy itd. Ich rodziny, życie codzienne, rozrywki. Świetny i bardzo bliski memu sercu materiał. Kupa świetnych zdjęć, z których – o dziwo – najbardziej podobały mi się te nie pokazujące pracy, lecz życie codzienne. Na ostatnim zdjęciu z prezentacji był portret górnika z Nikiszowca, którego kiedyś też udało mi się sportretować :)

Generalnie – dla mnie ogromna inspiracja i kop motywacyjny do fotografowania.

Główna nagroda – tablet Wacom.

Sam konkurs ciekawy, chociaż nieco dziki z racji formy (bezpośrednie starcie dwóch fotografii, jedna odpada, jedna przechodzi), ale inspirujący i ciekawy. Liczę na więcej takich imprez :]