Mój ulubiony średniaczek ma awarię, typową dla tego typu aparatów. Efekt jest taki, że z rolki wychodzi mi albo trzy i pół klatki, albo cztery i pół. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że wychodzą TYLKO zdjęcia, na których jest moja żona ;-) Osobliwa ta awaria ;-)
Swoją drogą lubię takie surowe, nieodplamkowane skany z negatywów, są „ciepłe”, w przeciwieństwie do sterylnej i zimnej cyfry :] A to zdjęcie lubię jakoś szczególnie :)
Miałem pisać, że Gouomp to weteran wojny w Wietnamie, geek zmieniający w zimie koło z jedną ręką w kieszeni, kierowca wrc i ninja, jednak nie jest to notka biograficzna, więc napiszę tylko, że po dłuuuugim niewidzeniu się i kilkunastu próbach umawiania się w końcu udało nam się spotkać na foceniu. No i oczywiście zrobiłem mu fotkę, żebym nie miał trudności z rozpoznaniem przy następnym spotkaniu ;-) To taka moja drobna uszczypliwość w Twoim kierungu drogi Gąbole ;-)
Zdjęcia powtały na streecie w Chorzowie, na osiedlowej karuzeli.
Nie ma w zasadzie co tu pisać, wszystko elegancko widać. Na zdjęciach słynna grupa Plajta Vox przed występem na weselu Kapy i Ani. Każdy występ tego znakomitego zespołu poprzedzają gruntowne przygotowania. Najpierw jest fryzjer, potem makijaż. Stroje zostały zwędzone z szafy dziadka bądź kupione w ekskluzywnym sklepie z odzieżą na wagę.
W każdym profesjonalnym zespole Artyści rozgrzewają głosy zimną wódką, ćwiczą pasaże a capella (chociaż to nie kaplica, jak wskazuje nazwa) i powtarzają tekst, który został specjalnie zmodyfikowany, zgodnie z obowiązującą na dzielni modą, na potrzeby tego konkretnego szoł.
Jak na zawodowców przystało Muzycy są zrelaksowani i pełni energii przed występem. Wszystko zostało dopięte na ostatni guzik (jak widać na załączonym obrazku) a włosy zostały mozolnie przyklejone do klaty w celu wywołania euforii wśród lachonów licznie zgromadzonych w sali balowej.
Pekaesy przycięte, włos na klacie rozwiany, wszystko gotowe do występu.
Żywioł, energia, czar i blask.
Po niesamowitym show Artyści Muzycy opuszczają miejsce występu w towarzystwie pięknych pań aby dalej bawić się na parkiecie ;-)
Andy, lub jak kto woli, Endi jest jednym z tych ludzików, z którymi nie urwał mi się kontakt. Większość znajomych rozeszła się po świecie (głównie jUKej) albo po prostu nie może, nie chce, nie potrzebuje.
Fotki robiliśmy w Katowicach snując się wieczorem po mieście.
Zdjęcia powstały z potrzeby – facjata Andrzeja ma się ukazać w korporacyjnej gazetce parafialnej, jednak korporacyjny standard zdjęciowy, czyli zapracowana mina/przyjazny uśmiech i wyprostowana postawa przy komputerze jest nudny jak autostrada i nie mieliśmy najmniejszej ochoty robić takich zdjęć. Wszystkie foty to moja, mocno niekompletna, wizja korporacyjnego Endiego. Na potrzeby niekorporacyjne powstałyby inne foty ;-)
Napisałbym tu jeszcze coś mądrego, ale w głowie echo, jestem nieco padnięty po dosyć intensywnym weekendzie i co gorsza jutro poniedziałek. Natłok pracy jaki mnie przywita z samego rana nie nastraja mnie pozytywnie przez co współczynnik marudzenia u mnie wzrasta ;-) A po co mam przenosić swoją frustracje na was? :D
Aaa… no i w pierwszy wolny dzień chcę się wybrać na streeta, bo aż mnie świerzbi palec na spuście migawki. A wyimaginowane kadry rozwalają mi głowę od środka ;-)
Na koniec – Pooooolskaaaaaaa, białoooo-czeeeeerwoni, Polska…!!! Moje kibicowskie serce się raduje :D
W czasie remontu nie miałem przy sobie aparatu, bo było mi go szkoda, wszechobecny syf, pył, dżuma i cholera nie nakręcały mnie pozytywnie do położenia „gdzieś” aparatu. Nie mogłem sobie jednak odpuścić przynoszenia go czasami i robienia zdjęć. Ostatnio były zdjęcia mojego Taty z ciężkim sprzętem w rękach, dziś zdjęcia Dziadka ze sprzętem nieco lżejszym.
Lubię takie zdjęcia. Robię je całkowicie dla siebie. Do szuflady, na potem, żeby zobaczyć „jak to było”. I za to, m.in. kocham fotografię. :)
Najnowsze komentarze