Kawa na balkonie w towarzystwie Dyzia. Tak wygląda dobrze rozpoczęta niedziela :)

Tym razem fotka familijna, znowu w klimacie górskim. Ze spaceru na mały groń. Ogólnie mało się dzieje, poza zapieprzem w fabryce i już się nie mogę doczekać weekendu. W sobotę wybieramy się na festiwal górski Wońdół challenge a w niedzielę gdzieś na szczyt. Miał być Stożek Wielki, ale wtedy nie planowaliśmy wypadu na festiwal. Dziś plany się nieco zmieniły, więc i szczyt do zdobycia też. Góry mnie pochłaniają coraz bardziej. Wciągają i nie chcą puścić. Najchętniej wybrałbym się tam już teraz ;-)

Wczoraj przeglądałem na kompie zeskanowany negatyw – z wątku pierwszy średniaczek. Zrobiło mi się sentymentalnie. Nie z powodu tego, że to mój pierwszy średniak (chociaż ostatnio odkryłem, że jednak nie – o czym dalej), ale z powodu zawartości. Wydarzenia uwiecznione na negatywie miały miejsce niedawno, wiele się od tego czasu nie zmieniło, dodatkowo zdjęcia są poruszone i nieostre, jednak… no kurka, rozwalają mnie w drzazgi. Klimat niesamowity. Przy cyfrze muszę się ostro namiąchać, żeby osiągnąć podobny efekt. Tutaj „pstryk” i jest magia.

Samo czekanie na zdjęcia jest fajowe. Na cyfrze widać wszystko od razu – histogramy, czas naświetlania, przysłona i „tysiącpincet” innych parametrów. W anaglogu trzeba najpierw skończyć rolkę, co samo z siebie nie jest zadaniem prostym – klątwa ostatniej klatki wam coś mówi? ;D Potem trzeba wywołać film, bardzo lubię ten etap i moment w którym po raz pierwszy spoglądam na negatyw pod światło… Kiedyś czasem jeździłem z Tatą do pracy, wywoływaliśmy filmy, przesiadywaliśmy w ciemni robiąc odbitki :) Przysłanianie fragmentów zdjęcia, żeby się nie „przyciemniły” i takie tam bajery. Każda odbitka była inna, dopieszczona, na dobrym papierze. Zdarzało też nam się wołać filmy „miękko” albo forsownie – np. 400tka kodaka, którą ze względu na brak światła, niedoświetliłem o 2 działki. Odbitki z tego mam do dziś. Ziarnistość, jakiej próżno szukać w fotoszopie.

Rolka tmax’a czeka w lodówce. Już się nie mogę doczekać kiedy ją założę, potem powolutku skończę, pojadę wywołać (niestety sam tego nie będę robił), zeskanuję (archiwizacja) i zrobię odbitki. Bo zdjęcia żyją dopiero na papierze.

Co do mojego niby pierwszego średniaka, to ostatnio robiąc porządki u rodziców znalazłem jeszcze starszy negatyw z pentacona naświetlony przeze mnie na wakacjach, pewnie jakieś 10 lat temu ;-)

Dyzio, na przykład, opanował trudną sztukę zasypiania na siedząco w naszym prawie wyremontowanym przedpokoju (do sypialni nie ma wjazdu, bo mu się włos na zimę sypie).

Tu wygląda trochę jak batman.

ZzZzZzZzZz…. zazdroszczę mu ;D

Dziś przedstawiam wam bullet camere, czyli zabawkę, o której pisałem w poprzednim poście. To ta wyhaczona od Taty. Od przodu na „obiektywie” są dwa „pstryczki”. Jeden, podłużny – to spust, drugi, który jest wajchą albo wihajstrem służy do zmiany czasu. Zmiana polega na tym, że albo mamy jeden, z góry ustalony (na oko 1/125s albo 1/250s) albo czas „B”, czyli naświetla się tak długo jak trzymamy.

Bardzo podoba mi się patent z celownikiem. Elegancko się rozkłada i świetnie udaje ramkę zdjęcia. Generalnie – ekstra bajer do wyrywania lachonów. „Skont masz takom fajnom ramkem?”

Bajer oczywiście z US&A, co podwierdzają plecy puszeczki. Zrobione przez kodaka, jakoś na początku lat 60tych.

Na koniec zoom, który nie jest zoomem. Moja wiedza fotograficzna podpowiada mi, że nie wiadomo co to jest i jak działa. Testy przeprowadzone na negatywie kodaka zapewne dałyby odpowiedź na to pytanie, jednak Dyziaster pod moją nieobecność postanowił zrzucić aparat ze stołu i otworzyć go, żeby dobrać się do filmu. W starciu Dyzio kontra negatywy jest na razie 5:0. Wcześniej porozrywał mi na mini kawałeczki 4 filmy średnioformatowe. W tym dwa naświetlone.

Miłośnik forografii ;]

Dalsze testy w planach. Negatywów mam pół worka, więc będę próbował dalej. Najgorsze jest zakładanie. Aparat jest na egzotyczne filmy 127, ja zakłdam tradycyjne 135, które wcześniej muszę wyjąć z rolki. Dobra zabawa ;-)

Właśnie było losowanie totka. I znowu trzeba rano iść do fabryki ;-)

Taki oto widok mi się dziś ukazał na spacerze z Dyziem. Jakiś idiota, a raczej idioci, porozbijali butelki i rozsypali szkło na odcinku kilkunastu metrów w miejscu, gdzie bardzo dużo ludzi z dziećmi i psami chodzi na spacery. Żal.

Ja jako dziecko miałem tysiące różnych głupich pomysłów i absolutnie nie jestem święty, ale takich numerów nigdy nie robiliśmy. Nikt też nigdy nie ucierpiał, no może materialnie właściciel sadu, z którego braliśmy sobie jabłka pod jego nieobecność ;-) Tak czy siak nigdy niczego nie zniszczyliśmy i nie braliśmy więcej niż się dało zjeść. Pewnie by nawet tego nie zauważył, gdyby nas kiedyś nie przyłapał ;-)

Natomiast takie pomysły jak na załączonym obrazku to szkoda gadać.

Co prawda dzień się jeszcze nie skończył, ale wrzucam krótką serię z dziś.

Lewa góra – KWK Siemianowice – jak zwykle. Sfociłem go chyba z każdej strony, dowód tutaj. Prawa góra – Dyzio zasuwający przez park. Prędkość poddźwiękowa, ale bardzo duża. Lewy dół – owoc mojej zakupowej wycieczki do Chorzowa. Trzy rolki do średniaka (Reala 100, Delta 400, T-max 100) – czwarta jest skończona i zawinięta (Ilford HP5+ 400) – czeka na wywołanie. Jestem bardzo ciekaw jak różne będą te materiały ;). Na małym obrazku lubiałem T-max’a 400. Ostatnie zdjęcie to puste boisko koło szkoły na osiedlu, zrobione przez betonowy płot.

Widać, że się nie nudził jak nas nie było. Niesamowicie rozbawił mnie ten widok :D A przed chwilą w ramach zabawy zostałem przez Dyzia potraktowany zabawką w oko aż mi się pokazały gwiazdki. Teraz siedzę i czekam czy spuchnie. Na razie jest czerwone, mam nadzieję, że fioletowe nie będzie, bo mi w takim chyba nie do twarzy. No i co powiedzą w pracy? ;)

Wiosna w mieście, nie da się ukryć. Parki coraz pełniejsze, drechów coraz więcej. Motywacja i chęci do wszystkiego chyba też mam większe. Dyziek zaliczył dziś pierwszego kleszcza i wypadek przy maksymalnej prędkości osiąganej przez psa w domu. Na szczęście spotkanie głowy z wersalką skończyło się dobrze. Poza szokiem i lekkim guzem chyba nic mu nie jest.

W telewizji straszy porucznik Borewicz z doklejonymi ustami, za oknem jakoś tak dziwnie cicho i spokojnie. Nic się nie dzieje, osiedle śpi. A jutro weekend :)

Aaa… no i jakbym nie oglądał to bym nie uwierzył. 10:0. W końcu!

Dyzio dalej chory, dostał 7 zastrzyków w trzy dni. Może obejdzie się bez kolejnych, zobaczymy w poniedziałek.