Początek urlopu to szczególny dzień. Dzień w którym, kiedy wstaję, ekipa w pracy rozmawia już 10ty raz przez telefon, kiedy jem śniadanie to są na drugim spotkaniu a kiedy się luzuję oni zapieprzają. Co prawda urlop mam w zasadzie od piątkowego popołudnia, ale oficjalnie zaczynam go jutro (w poniedziałek). Zamierzam spać do 9, zjeść fajne śniadanie i… no nie wiem, ale pomysłów masa. Góry zobaczę dopiero we wtorek, więc jutro można poszaleć ;]

Oczywiście zaraz po mnie ;-) Rozrywa podkowy, przy kluczach nosi fortepian, łamie dęby i wygina drzewa. Nawet z samego rana po całonocnej wędrówce po górach w deszczu i 36h na nogach.

W kwestii kolarstwa jestem totalnym ignorantem. Nie znam z nazwiska żadnego zawodnika, nie obejrzałem ani sekundy wyścigu w tv i pewnie nawet nie zrobiłbym zdjęcia, gdyby akurat nie przejeżdżali obok mojego bloku ;-) Impreza pewnie fajna, chociaż sam przejazd całej grupy i samochodów trwał maksymalnie 2 minuty. Ale to i dobrze, bo dzięki temu nie spóźniłem się na spotkanie ;]

Lubię takie fotografie. Najprostsze na świecie, naturalne.

Mistrzostwa świata się skończyły, fotografia pozablożkowa nadal mnie trzyma i zabiera większość czasu na spółkę z pracą w korporacji, co nie zmienia faktu, że na zdjęcia dla przyjemności, czyli właśnie te blożkowe, mam tak jakby mało czasu, no ale to nic, bo czasem znajdzie się chwila, kiedy robię zdjęcia po prostu dla siebie. Tak jak to powyżej :)

Pomału się ogarniam i dochodzę do siebie. To zdjęcie powstało dziś w nocy, jakoś tak około 1:20, po finale Mistrzostw Świata, kiedy to z Gouembiem postanowiliśmy wziąć browary do ręki i wybrać się „pofocić” w ciemności. Zabawa była przednia a niebo niesamowite – jak to w górach ;-) Szkoda, że nie tak całkiem zdala od cywilizacji, ale i tak było nieźle i dużo lepiej niż w pobliżu wielkich miast.

Po kliknięciu w zdjęcie otworzy się większe, bo na tym mało co widać =]

Dziś, w swoje urodziny, moja siostra urodziła syna, czyli stałem się wujkiem po raz pierwszy. Muszę przyznać, że dosyć mocno to przeżyłem. Już wczoraj, kiedy się z nią widziałem i wiedziałem, że dziś urodzi, czułem się jakoś tak fajnie. Wiedziałem, że to była ostatnia strona starego rozdziału i koniec pewnego etapu. To niesamowite, ale dla mnie też w jakiś sposób wywrócił się świat. Od dziś nic dla niej nie będzie takie same. Nowy etap w życiu, nowe wyzwania, radości i troski. Pięknie.

Gratuluję Wam super syna :)

Może nieco jako zapchajdziurę – bo nie miałem jakoś zbytnio planów, żeby te zdjęcia publikować – ale za to z miejsca, które zrobiło na mnie duże wrażenie, czyli z Muzeum Powstania Warszawskiego. Niesamowite miejsce, bardzo fajnie zorganizowane. Zdjęcia są nieco przypadkowe, bo nie w każdym miejscu brałem aparat do ręki, ale bardziej poszedłem tam dla siebie niż dla zdjęć, dlatego wybaczcie niespójność ;]

Dziś wróciłem do domu lekko zakręcony, wczoraj chyba przegrzały mi się obwody pod kopułą, co zaowocowało zajebistym bólem głowy, nieprzespaną nocą, litrami potu i oglądaniem telewizji w środku nocy. Nawodniłem się, posiedziałem w chłodnym (klima rulez) i jest okej, chociaż snu nie udało mi się nadrobić w pociągu.

Two

Three

Wody przybywa, fala kulminacyjna się zbliża. Muszę przyznać, że wezbrane wody Wisły wyglądają dosyć przerażająco, co gorsza wody jeszcze przybywa. Byłem w tym samym miejscu pół godziny temu (kilka minut po 22) i wody było jeszcze więcej. Kulminacja ma być jutro wieczorem lub w nocy. Na pewno spróbuję się jutro wybrać w to samo miejsce.