Ciasto drożdżowe to ciasto, w którym zastosowano biologiczne metody spulchniania, wykorzystując właściwości drożdży piekarniczych. Drożdże te, uczestnicząc w procesie fermentacji alkoholowej, zamieniają cukry zawarte w cieście na alkohol i dwutlenek węgla, który tworzy w cieście pęcherze gazu, powodując tzw. wyrastanie. Podczas wypieku gazy zawarte w cieście zwiększają swą objętość, część alkoholu też zamienia się w gaz.
Tak powstaje ciasto m.in. do pizzy. Zanim je zjem zostaje nauczone latać, żeby było lekkie i smaczne ;-) Lubię pizzerie, w których widać jak przyrządzana jest pizza. W takim wywijaniu jest sporo artyzmu, zręczności i zabawy. Ech… zgłodniałem :)
Wczorajszy wieczór spędziłem w Gliwicach na rynku na finale bitwy fotograficznej. Wysłałem swoje zdjęcie, zakwalifikowało się, więc pojechałem. Całą imprezę prowadził jeden z moich ulubionych fotografów – Tomasz Tomaszewski. Generalnie było ciekawie i inspirująco. Mojemu zdjęciu udało się dotrzeć do trzeciej rundy. Zabawa była przednia :) Na zdjęciu powyżej moje zdjęcie i patrzący na nie Tomasz Tomaszewski.
Tutaj sam Mistrz Ceremonii :)
Na sam koniec przygotowano niespodziankę – najnowszy, jeszcze niepublikowany, reportaż Tomaszewskiego. O ile mnie pamięć nie myli miał tytuł „Cześć Pracy”. Materiał zrealizowany na Śląsku, pokazujący ludzi, którzy wykonują swoją pracę rękami. Górnicy, hutnicy itd. Ich rodziny, życie codzienne, rozrywki. Świetny i bardzo bliski memu sercu materiał. Kupa świetnych zdjęć, z których – o dziwo – najbardziej podobały mi się te nie pokazujące pracy, lecz życie codzienne. Na ostatnim zdjęciu z prezentacji był portret górnika z Nikiszowca, którego kiedyś też udało mi się sportretować :)
Generalnie – dla mnie ogromna inspiracja i kop motywacyjny do fotografowania.
Główna nagroda – tablet Wacom.
Sam konkurs ciekawy, chociaż nieco dziki z racji formy (bezpośrednie starcie dwóch fotografii, jedna odpada, jedna przechodzi), ale inspirujący i ciekawy. Liczę na więcej takich imprez :]
Adam czyli Jasiu, jednostka rozrywkowo-kulturalna, towarzysz doli i niedoli, fotograf rozkochany w portretowaniu, znający korporacyjne kung-fu specjalista mainframe, amator czeskich wojaży, rowerzysta kamikadze, przewodnik i pomocna dłoń. Znamy się z Brna, gdzie spędziliśmy parę lat prześlizgując się pomiędzy procedurami i praniem mózgu. Fotka zrobiona dawno temu, tuż po jego przeprowadzce do Polski, w parku WPKiW, chwilę po zmroku.
Siedzę i staram się zrelaksować jako tako. Piwo, chociaż dobre, mi nie wchodzi. Najchętniej polazłbym spać, ale muszę czekać na telefon z pracy, żeby wykonać kawałek swojej roboty. Dziś się dowiedzieliśmy, że Dyzio jest alergikiem i że ciężko się to leczy :/ Zrobimy co się da, żeby żyło mu się lepiej. Remont posuwa się wolno do przodu, jednak końca nie widać.
Dzisiejszy wpis nie ma motywu przewodniego, bo nowości zero, zdjęć jeszcze mniej. Od poniedziałku mam urlop, więc i czasu będzie więcej.
Dla zainteresowanych – mam konto na twitterze -> http://twitter.com/PanBobek. Na razie się do tego przyzwyczajam.
Dosłownie kleiście. Betonowo-asfaltowa dżungla klei się do butów, wszystko ocieka ciepłem. Generalnie – przerypane. Chłodzę się jak mogę. Sandały, krótkie spodenki ze smokiem i t-shirt z Bobem Marleyem, który jest istotnym elementem chłodzenia ciała ;-) Marzę o przyjemnym chłodku :)
I o końcu remontu ;-)
Najnowsze komentarze